Dublin. IFCO. 2009

aug
2009
21

De spanning stijgt het is bijna zover, ik ga vliegen! nog steeds ben ik verbaasd dat ik het ga doen, want eigenlijk durf ik het niet, maar het is zo onwijs leuk [ik voel me vereerd] dat ik besluit mijn angst gewoon opzij te zetten en te gaan, wat ben ik blij dat ik gegaan ben, het was een week om nooit te vergeten,

Eenmaal op weg naar het vliegtuig was mijn angst verdwenen en kon ik alleen nog maar genieten, toch ging er ook wel het een en ander mis, natuurlijk was ik bij de douane al aan de beurt, de pieper ging af en ik moest zelfs mijn laarzen uitdoen, dikke pret natuurlijk[ach het was ook mijn eerste keer], in Dublin aangekomen, we waren net op weg naar het hotel kreeg de bus pech dus overstappen, het mocht de pret niet drukken iets later dan gepland kwamen wij aan bij het hotel. wel moest ik heel erg wennen aan het verkeer dat voor mijn gevoel aan de verkeerde plek reed [ha ha ha] we hebben nog heerlijk gegeten in de buurt van het hotel en vol verwachting kijk ik uit naar de aankomende week, de bus[wat een service] stond de volgende morgen al heel vroeg klaar en om 8.30 uur kwamen wij aan bij de Universiteit, wat een mensen en wat indrukwekkend om hier te zijn, de grote zaal zat helemaal vol en ik luisterde ademloos naar een meisje die haar verdrietige verhaal uit haar jeugd vertelde en denk wat dapper van je, dan is er koffie en wat lekkers[wat en verzorging], dan gaan we met z’n allen kijken welke workshops we gaan bezoeken, er is zoveel te doen dat het moeilijk is om te kiezen, Tiny Ida en ik besluiten om samen te gaan, we genieten van alles en ik leer erg veel, ook al is mijn engels niet zo goed toch kan ik het goed volgen, wat een mensen en wat een nationaliteiten, geweldig zoveel [pleeg]ouders bij elkaar, de tijd vliegt voorbij en we gaan eten in een hele grote zaal. Het eten is heerlijk de mensen zijn vrolijk en we genieten, het is al weer tijd voor de volgende workshop, nu naar een workshop over Fas, Fas waar ik me zo mee bezig hou, de mensen geven een geweldige uitleg en ik zie hun passie over dit onderwerp ook zij zijn al jaren hiermee bezig en lopen net als ik tegen gesloten deuren aan, als zij dat kunnen in Amerika sterkt mij dat om hier in Nederland ook door te vechten tegen het drama alcohol. Het is veel te snel afgelopen ik had nog uren kunnen luisteren maar kom wel in gesprek met ze, het flyer die ik heb gemaakt willen ze heel graag gebruiken voor hun lezingen, heel jammer vinden ze het dat ze mijn boek niet kunnen lezen en stellen voor het te laten vertalen.
We lopen wat af we lachen en praten heel veel en hier te zijn is heel bijzonder, ik kom mensen tegen uit Nederland waar ik presentaties heb gegeven ook weer heel speciaal,
Ook maak ik veel foto’s want dit wil ik natuurlijk vastleggen en aan iedereen laten zien,

Het zijn hele volle drukke dagen en we komen tijd tekort, ons ploegje is hecht en vol vriendschap, we genieten van Riverdance [super] het ritje naar het kasteel de Ierse muziek, mijn petje af voor de organisatie. Waar ik naar uit kijk is de workshop van Martine Delfos en het is super, zij vertelt over verslavingen ook alcohol, later praat ik met haar en ik besluit haar te mailen als ik weer thuis ben, dat doen we ondertussen dus ook. De avonden zijn enig en we hebben alleen maar plezier we eten heerlijk drinken een wijntje en gaan doodmoe naar bed. Elke dag is een feest voor mij en ik leer veel heel veel. Na een hele drukke donderdag verheugen wij ons op het Galadiner, de zaal is omgetoverd en ziet er prachtig uit, we worden ontvangen met een glas champagne en ik voel me super en luxe, het is eten is uitstekend en de stemming geweldig, ik zie allemaal blije gezichten en weet dat dit voor iedereen een fantastische week is geweest. We hebben veel nieuwe contacten gemaakt maar vooral de liefde voor de kinderen met pech gezien en daar gaat het toch om

Toch breekt helaas de laatste dag aan, we stappen de laatste keer in onze pendelbus met onze bagage zeggen iedereen gedag en ik bedank vele mensen, we kijken nog naar een gedeelte van de afscheidsceremonie en dan gaan we echt naar het vliegveld, dag Dublin dag Ifco, bedankt voor jullie gastvrijheid, ik zal deze week koesteren.

Roos Haase.

Door op Het boek: Crisiskinderen, Media

 

Pin It on Pinterest

Share This