Om 3 uur midden in de nacht gaat de telefoon, ik weet direct dit is een kind in nood!!! Zijn stem zegt genoeg ik hoor paniek en nog iets anders, het lijkt of hij stomdronken of stoned!!!

Hij is boos en zegt ik moet hier weg en zal ik vertellen wat er met mij is??? Nee zeg ik niet nu [dat heeft ook geen zin nu] lieverd het is midden in de nacht!! En ik weet dat zijn waarheid niet mijn waarheid is, nog bozer zegt hij geef het nummer van de groep. Hoezo denk ik nog dat zit altijd in je hoofd!!! Hij is namelijk bij een vriend omdat hij rust nodig heeft. Ik ben in levensgevaar!!! Kan niet naar buiten ze moeten mij komen halen!!! Nu!!!!!!!! Ik schrik enorm en slik , ik loop zo zacht mogelijk naar beneden en hoop dat niemand mij hoort. De verwijten van hem komen heel hard aan ook al weet ik dat hij dit niet zo bedoeld. Ik geef hem het nummer en kan dan alleen maar afwachten, slapen lukt niet meer de angst om hem zit diep!!!!

Wat hij niet weet is dat ik een afspraak op de groep heb om mijn boek te brengen en de fas special om ze laten zien en weten hoe zijn jeugd is verlopen. Super dat zij hier moeite voor willen doen. Als ik ze bel hoor ik dat hij vannacht is opgehaald.. pfffff wat een opluchting, hij is veilig!!! Maar wij krijgen hem niet te zien.

Het gesprek met de begeleiders wat volgt is zwaar. Ze weten niet wat fas is. Voor mij onbegrijpelijk dat hulpverleners tijdens hun opleiding heer niets van horen en leren! Er is ontzetting en ongeloof, voor mijn gevoel gaan weer de deuren dicht! Mijn wanhoop neemt toe, hoe kan moet ik ze overtuigen dat deze kinderen de weg kwijt zijn en raken????

Wij wachten op de grote klap, maar wanneer??Hij beseft niet dat het de hele dag kortsluiting is in zijn hoofd!!!!!!!! Hij weer ook niet beter dan dat het zo hoort.
Hoezo mannen en vrouwen in vrouwen in donkere pakken die weten hoe het werkt, ze weten helemaal niets!! Niets van het worstelen van deze kinderen om te overleven niets van hun wanhoop om anders te zijn. Ze blijven praten hoe het zou moeten maar daden zijn er niet bij. Zij weten niets van deze kinderen met fas!! Niets van niets!!!!

Hoe kunnen zij oordelen en veroordelen als zij het alleen maar van horen en zeggen hebben?? Niets van die vreselijke wanhoop die wij als [pleeg] ouders en familie hebben.
Hoeveel kinderen moeten er nog komen die een eind aan hun leven maken en willen maken????Waarom? Omdat ze de ernst niet willen[ kunnen] zien van dit vreselijke drama!!!!!

Hoezo waarom wat als zijn de woorden die de hele dag door mijn hoofd spoken. Mensen wanneer worden jullie wakker ?wanneer gaan de ogen open ? En stopt niemand meer zijn kop in het zand??

Wij als volwassen mensen hebben toch de plicht om onze kinderen veilig op te laten groeien. Dat is toch altijd onze verantwoording, dit is toch wat wij moeten doen!!!!

Het is 5 voor 12 uur stop dit afschuwelijk alcoholmisbruik en geef alle kinderen het recht op een leven zonder alcohol!!!! Zolang dit nodig is.

Door op Brandbrief, FAS

 

Pin It on Pinterest

Share This