Huiselijk geweld

apr
2015
09

Gisteren zag ik de uitzending van Klokhuis over huiselijk geweld zo verdrietig zoveel stil en verborgen verdriet!! Wat heb ik een respect voor deze jonge mensen die dit durven te vertellen! En zoveel ander verdrietig nieuws hierover op tv en in de krant!
Daarom heb ik dit stukje geschreven!

Ik kijk terug en zie het kleine meisje staan in
Eenzaamheid zo groot, ik hou haar vast en koester haar maar helpen kon ik niet!

Klein meisje waarom huil je zo er is niemand die het ziet en niemand die het weten zou jou grote stil verdriet
ik zie je oogjes vol met angst voor wat er komen gaat,
je hoort het kraken in de gang een deur die hard dicht slaat
je huilt je snikt en weet dit is nog maar het begin!

Haar jonge leven vol verdriet met heel veel leed en pijn!
Waarom mocht dit kleine meisje niet gewoon gelukkig zijn?

Ze stopte haar leed en tranen weg achter haar glimlach altijd weer,
haar zachte roep die hoorde men niet zo ging dat keer op keer!

Want iedereen keek weg en wilden het niet zien
is er dan een ander die haar helpen kan misschien?

Het kleine meisje groeide groot is nu een sterke vrouw
maar niemand die haar tranen ziet haar grote stil verdriet
ze kijkt dat kleine meisje aan en zegt
Ik hou van jou!!

Door op Nieuws

Reacties uitgeschakeld voor Huiselijk geweld

Pin It on Pinterest

Share This