Mijn gevecht tegen Alcohol en Fas is nu echt begonnen, er komen steeds meer berichten in de kranten en op tv van jongeren die in coma naar het ziekenhuis worden gebracht door alcoholvergiftiging, het is om te huilen en dat doe ik dan ook, er zijn nu al 6 alcohol klinieken in Nederland, dit is toch verschrikkelijk!!!!!!! !

ik lees alles in de krant wat hierop van toepassing is, ook op internet zoek ik zoveel mogelijk naar programma’s die hier mee te maken hebben, de wanhoop kruipt in mij en ik besluit om tegen deze Ramp te vechten, ik bezoek bijna alle bijeenkomsten over dit onderwerp maar het is niet genoeg, de verhalen zijn schrijnend de ouders die dit vertellen wanhopig en vol verdriet, het is tijd om te handelen.

Toch geef ik de hoop niet op, hoop op een ander leven voor onze jeugd, kinderen die besmet zijn met het Alcoholvirus, ik zou kunnen gillen en soms doe ik dat ook, ik zou willen roepen mensen kids stop met drinken!!!!!! besef toch wat je doet, je lijf je hoofd alles gaat kapot, je bent nu nog zo jong!!!!!!!! STOP alsjeblieft, kijk naar onze kindjes door Drank Misbruik van hun moeder en vader kunnen zij de wijde wereld niet in,

Kijk maar naar dit voorbeeld,

Na het douchen komt Anouk nog met natte haartjes en al in pyjama naar mij toe met een heel ernstig toetje vraagt ze, Mama als ik gewoon was geweest had ik dan wel alles kunnen doen wat ik nu niet kan?? Ik kijk haar heel verbaasd aan en ga op mijn bed zitten, ze vraagt verder, komt het door de alcohol dat mijn hersens niet goed werken?ze struikelt bijna over haar woorden en gaat verder, wat gebeurt er in mijn hoofd? Ze kijkt me aan met haar grote ogen en ik probeer het uit te leggen, als je nog in de buik van je mama woont en alles nog moet groeien kun je beter GEEN alcohol drinken want dan staat de groei stil van dat piep kleine babytje en kun je niet als een gezonde baby geboren worden, ze zit ademloos te luisteren het blijft nog even stil dan opeens zegt ze, waarom heeft mijn buikmama dan alcohol gedronken? Ik probeer zo goed mogelijk te antwoorden maar ook heel voorzichtig om haar niet af te schrikken en omdat het altijd haar buikmama blijft zeg ik dus, lieve schat ze wist het niet en ze deed het niet expres, ik voel dat dit stuntelig klinkt maar hoe moet ik het haar anders vertellen, [want in mijn hart ben ik boos en heel verdrietig] ze zal haar hele leven hier last van houden en geen “normaal” leven kunnen hebben, wat is dit moeilijk en ik kan haar dit niet besparen, we merken aan alles dat ze achterblijft en hele simpele opdrachten absoluut niet uit kan voeren, ze is nu 10 jaar maar haar denkvermogen is misschien 5 jaar niemand weet hoe ze zich zal ontwikkelen in de toekomst, ook hier zal de tijd het leren en zullen wij voor haar blijven zorgen zolang dat mogelijk is.

De jongeren die nu drinken worden steeds jonger op scholen hoor ik 12-13 jarige tieners praten over hoeveel drank ze op kunnen, soms zijn ze nog jonger, iedereen slaat alarm en niemand lijkt iets te bereiken, gemeentes trekken keihard aan de bel maar er is ook weerstand, waarom is iedereen toch zo bang?elke dag staat er wel iets in de krant of hoor ik er over op de radio, ik mail naar Stichting West-Friesland die een campagne zijn begonnen tegen deze ramp, vrij snel krijg ik een mail terug en kan ik mijn verhaal dus mijn angsten kwijt, en dan gaat het balletje rollen, ze luisteren met hun hart, op mijn mail waar ik over Fas vertel komt de vraag, maar wat is Fas????? vol verbazing denk ik hoezo weten ze dit niet, mijn verwachting is absoluut veel te hoog, Fas is nog bijna niet bekent, dus de hoogste tijd om voor mij om alles in de strijd te gooien, in plaats van te mailen bel ik op, het is een heel warm en fijn gesprek en het schept duidelijkheid voor wat we willen en moeten bereiken,

In afwachting van alles wat er gaat en moet gebeuren mail ik op alles wat ik op tv en kranten zie wat maar enigszins te maken heeft met de jeugd en alcohol, helaas laat niemand van de omroepen of actualiteiten programma’s ook maar iets van zich horen, het sterkt mij alleen maar om nog harder door te gaan want ik denk aan onze kindjes die mij smeken om niet te stoppen en de wereld te vertellen “ ja dit is echt waar!!!!!!!!!!! ” genoeg reden dus om door te vechten.

Maar ook al vertel ik de jeugd dat “ DE DRINKENDE JONGEREN VAN NU DE FASOUDERS VAN STRAKS” zijn het komt niet echt over,
Deze tieners[11tot 15 jaar] beseffen[nog] niet hoe hun lijfjes aftakelen door de alcohol en de drugs en dat dezelfde tieners ook zwanger kunnen raken ook al is dat zeker niet de bedoeling, de meeste mensen zijn verbijsterd als ik dit vertel, ik hoor “ dat gebeurt mijn kind niet” “nou dat is wel vergezocht hoor”, lieve mensen maar van het een komt het ander geloof me nou toch!!!!!! door de alcohol zijn deze kinderen losgeslagen en denken zeker niet aan de gevolgen, het is wel een kleinkind met een handicap die geboren gaat worden, ook deze baby heeft levenslang en zal altijd zorg nodig hebben.

Als ze nuchter zijn kun je heel goed met ze praten [bijna allemaal] en willen ze begrijpen wat wij “ vervelende” volwassenen zeggen.
Ik ga op zoek op het internet naar jeugd en alcohol en ben enorm geschrokken van de hoeveelheid wat er te vinden is, weer mail ik naar verschillende site’s en weer hoor ik niets, onbegrijpelijk,

Dan denk ik weer aan ons mannetje , nu 12 jaar die plotseling zegt” Mama als mijn moeder niet had gedronken was ik een normaal jongetje geweest” toch????
De tranen springen in mijn ogen want hij heeft gelijk, ik kan hem alleen nog maar vasthouden en koesteren.
Weer denk ik aan vroeger toen ze nog heel klein waren en ik nog geen weet had van Fas, wel was al heel snel duidelijk dat er iets behoorlijk mis was met deze kinderen, het slechte slapen een gevolg van melatonine tekort[normaal maakt je lichaam dat zelf aan] deze lijfjes kunnen dat niet, de vaak hele rotte tandjes[geen glazuur aanmaak]het lage gewicht en in lengte veel te klein, ons meisje die zich steeds verslikte en de woorden niet goed kon[en kan] uitspreken, het is zoveel wat er mis is en waar deze kinderen verder mee moeten leven.

We doen zo ons best om er iets van te maken maar het is zwaar heel zwaar, liefde en geborgenheid blijkt niet genoeg te zijn, elke dag gebeurt er wel iets,
Jimmy is bezeten van elektra en vuur, de ene keer slaan de vlammen in de keuken tegen het plafond de andere keer knappen alle lampen, ook de koelkast en de wasmachine moeten het ontgelden, hij snapt niet dat wij wanhopig worden bovendien heeft hij nergens spijt van, het komt niet binnen en overziet niet de gevolgen met wat hij aanricht en dat is veel, ook zijn boze buien komen steeds vaker en iedereen moet het ontgelden, hij is op dat moment niet voor rede vatbaar, toch zegt hij ook “ dit was niet de bedoeling het overkomt me gewoon”ik troost hem en veeg zijn tranen weg
Maar de volgende dag en de daarop volgende dag gebeurt het weer.

Waarom zijn wij[ik] niet in staat om hem te helpen het voelt zo als falen en iedere keer vraag ik mij af wat ik nog meer had kunnen doen waar heb ik het laten liggen, Liefde Veiligheid en Vertrouwen had toch genoeg moeten zijn, maar niet voor een kind met Fas, als de hulpverlener of instelling het niet meer weet hoe moeten wij het dan als pleegouders nog weten,
Toch lukt het ons vele jaren voor hem te mogen en kunnen zorgen, jaren met vreugde maar ook heel veel tranen, toch overheerst de liefde voor dit kind, de zorgen voor de toekomst nemen toe, ik bespreek het met zijn voogd[waar ik heel veel steun van krijg] een gewone toekomst heeft hij niet geen gezin stichten geen gewone baan maar levenslang onder begeleiding blijven, weer slaat de wanhoop toe, dit kan toch nooit de bedoeling geweest zijn voor de toekomst van dit kind.
Jimmy gaat het nu begrijpen en zegt” dit leven hoef en wil ik niet ik wil gewoon zijn”
En weer breekt mijn hart, we kunnen hem niet meer helpen, alleen maar van hem blijven houden.

Er zijn geen exacte cijfers bekent[zover ik weet] over het aantal kinderen met FAS, toch zijn het er veel, veel te veel, het kan alleen maar minder worden door NIET te drinken tijdens de ZWANGERSCHAP, kon ik maar een toeter nemen en het uitschreeuwen, STOPPPPPPPPPPPPPPPP, daarom zal ik blijven vechten voor al deze kindjes met pech.

Dan een telefoontje van een instelling over een klein jongetje van ruim 3 jaar hij heeft vermoedelijk FAS, hij woont tijdelijk in een pleeggezin want het gaat niet goed daar nee het gaat heel slecht in dit gezin, eigenlijk moet hij ergens anders naar toe, mijn hart huilt en ik wil zo graag helpen, de verhalen die ik hoor zijn de verhalen van onze[pleeg]zoon op dezelfde leeftijd, wat heb ik met dit kind maar ook met de pleegouders te doen, ook daar is nog een hele lange weg te gaan, daarom besluit ik om alles te doen om hier te helpen.

Stichting Warme JJas.

Door mijn Stichting Warme Jjas ben ik misschien in staat om iets van dit grote leed te verzachten, daar ga ik nu in ieder geval mijn uiterste best voor doen, daarom gaat de opbrengst van mijn boek” Crisiskinderen” naar mijn stichting, dit is mijn missie en daar ga ik voor.

Terug kijkend op de afgelopen jaren heb ik heel veel om dankbaar voor te zijn.
We mochten en mogen zorgen voor deze kindjes met pech hoe zwaar het ook is geweest en hoeveel tranen er ook gevloeid zijn toch had ik dit niet willen missen.
Het heeft mijn[ons] leven en mijn [ons] hart alleen maar rijker gemaakt.
We zijn lang geleden begonnen met een klein 2 jarig mannetje dat toen al helemaal de weg kwijt was en een poosje later kwam zijn kleine zusje die dezelfde moeilijke weg moest gaan, nu zoveel jaren later besef ik dat de kennis die ik nu heb te danken heb aan onze [pleeg] kindjes, lieve schatten dank jullie wel voor deze jaren van onschatbare waarde.

Jullie hartjes mama.

Informatie bij

Stichting Warme JJas,

Door op FAS

 

Pin It on Pinterest

Share This