PLEEGKIND EN IK

mei
2012
01

Als twee uur oude baby kwam ik in een pleeggezin terecht.
Daar begon het drama van het pleegkind zijn.
Nog steeds vraag ik me af hoe het mogelijk is geweest dat niemand heeft ingegrepen.
Ik was toch een kind van de Staat en van een Voogdijvereniging?
Heel vaak heb ik gedacht en gesmeekt: waarom helpt niemand mij?
Als niemand een hand naar je uitsteekt, zal het allemaal wel zo horen.
Totdat ik er achter kwam dacht dat het in andere gezinnen net zo mis was.
Als je wat groter bent, zie je dat het bij de andere kinderen wel anders gaat.
Daar voelde ik warmte en liefde voor de kinderen.
Maar, wat is liefde?

Is dat vertroetelen of is dat op zeer jonge leeftijd alcohol geven om het licht zo vroeg al uit te laten gaan?
Is liefde aardig zijn of slaan tot je erbij neer valt?
Is liefde koesteren of verkrachten?
Is liefde een aai over je bol of vernederen?
Is liefde vertrouwen ontvangen of afgewezen worden door de mensen die je juist zou moeten kunnen vertrouwen?

En waar was dan die hulpverlener?
Ik zou het echt niet weten.
Ook al riep ik om hulp, niemand heeft ooit gereageerd.
Zo is het vertrouwen in mensen bij mij verdwenen.
Pas nu begrijp ik wat dit met mij en alle andere kinderen van toen gedaan heeft.
Een drama dat je je hele leven met je meedraagt.
Veroorzaakt door mensen die louter met zichzelf bezig zijn.

Want, wie luistert er naar een kind?
Wie hecht geloof aan wat een kind denkt, zegt en doet?
Het is en blijft een machtsstrijd van het kind tegen beter wetende volwassenen.
Slecht functionerende ouders en professionele hulpverleners.
Een machtsstrijd die wij als kinderen nooit konden winnen.
Hoe wij ook huilden, smeekten of om hulp durfden te vragen: wij werden niet gehoord.
Zoals zo vele kinderen nu niet worden gehoord.

Wij moeten bewijzen dat dit met ons allemaal is gebeurd.
Weet iemand misschien waarom?
Kernvraag: waarom worden zo veel kinderen niet geloofd?
Het onrecht, de vernederingen en het misbruik lopen als een rode draad door ons leven.
Wij kunnen wij niets meer terugdraaien.
Het hoogste goed is wel de erkenning dat het gebeurd is.
Die erkenning hebben wij nooit gekregen.
Voor het recht op die erkenning zal ik blijven vechten.
Zoals ik zal blijven vechten voor de excuses van de officiële instanties.
Daarom ben ik zo blij met ce Commissie Samson.
Van deze commissie krijgen wij wel de steun en de hulp die wij allemaal zo nodig hebben.

Commissie Samson: heel veel dank!

Door op Het boek: Crisiskinderen, Media

 

Pin It on Pinterest

Share This