Rondom 10

feb
2011
28

Naar aanleiding van mijn boek ‘Crisiskinderen’ krijg ik een telefoontje van Rondom 10. Zij gaan een uitzending maken over seksueel misbruik in instellingen en pleeggezinnen vanaf 1945. Samen met de redactie overleggen wij hoe nu verder, mijn eerste reactie is: schrikken en durf ik dit wel. Ik krijg alle tijd om er over na te denken maar eigenlijk weet ik het al, ik ga en wil dit doen.

Er zijn gesprekken bij ons thuis en aan de telefoon, heel voorzichtig en behoedzaam en langzaam groeit mijn vertrouwen. Toch zijn het voor mij moeilijke gesprekken en blijf ik op mijn hoede, toch durf ik het met de buitenwereld nog niet te bespreken, de schaamte over wat er in mijn kinderjaren is gebeurd komt weer boven. Het voelt ongemakkelijk, bovendien dacht ik alles wel verwerkt te hebben, niet dus blijkt nu. Ik denk aan al die mensen die dit ook mee moesten maken en weet dat ik door moet gaan: misschien lukt het de anderen te helpen door mijn verhaal te vertellen.

Opeens draait alles op de tv, in de kranten en op de radio om het misbruik. De Commissie-Deetman komt er voor de slachtoffers die gemaakt zijn door priesters van de RK Kerk. Een Commissie-Samson die zich openstelt voor de slachtoffers in instellingen en pleeggezinnen. Ik zie de lijst groter worden en daarmee de vreselijke verhalen, je ziet de totale ontreddering en ik voel dat zelf lichamelijk, wat een verdriet, wat een leed, wat een vreselijk drama. Net als vroeger denk ik: Waarom helpt niemand!!!!!! Dit moet stoppen.Elke dag opnieuw staat de wereld op z’n kop, het is een sneeuwbaleffect.

Natuurlijk is de tijd nu heel anders met telefoon, tv, krant en internet. Toen ik klein was bleef alles geheim – heel erg geheim. Niemand waagde het om over deze drama’s te praten, maar het was en is er en daarbij heel veel [hoeveel???] diep ongelukkige mensen kinderen.Door alle commotie rond deze misbruikzaken durf ik het aan om aan deze uitzending mee te werken zeker nu ik weet en voel hoe voorzichtig de redactie er mee om gaat, ze gaan samen met mij deze soms moeilijke weg.

Ik ga nu pas begrijpen waarom mijn leven anders is verlopen dan bij vele andere mensen. Mijn gevoelens kan[en wil] ik heel moeilijk uiten, zeker op emotioneel vlak. Het komt voor mij dan veel te dicht bij, ik zal veel mensen tekort gedaan hebben maar niet omdat ik ze pijn wilde doen en zeker niet om ze te kwetsen. Als klein kind moest ik altijd mijn mond houden, niets naar buiten brengen. Deed ik dat wel dan volgden er zware straffen, hoe meer ik meewerkte en niet huilde en alles onderging hoe sneller het voorbij was, ik heb nooit geleerd om mijn gevoel te delen want dat bracht altijd narigheid. Ik leerde wel pijn en verdriet buiten te sluiten om zo te overleven, en datis soms nog steeds zo.

Met een sneltreinvaart komen nu de misbruikzaken aan het licht en hoe vreselijk dit ook is, eindelijk lijkt er een beetje openheid te komen. Heel veel reportages bekijk ik met tranen maar wel met veel herkenning. Zoals: schaamte, je schuldig voelen: ik wist niet beter!!

Wat ik ook heb geleerd is mezelf niet te verdedigen want dat had en heeft geen enkele zin,daardoor krijg je alle bagger van het leven over je heen, ik durfde nooit te reageren om de ander geen pijn te doen en omdat ze mij toch niet geloofden,want wie gelooft er nou een kind!!!
Veel mensen ben ik kwijtgeraakt mede door onbegrip maar ook door mijn eigen zwijgen of het niet willen horen, wat ik zeker kan begrijpen. Toch hoopte ik een beetje begrip te krijgen wat maar een hele enkele keer gebeurde. Door de constante afwijzingen stopte ik mijn geheim heel diep weg. Net als de instanties vroeger die mij, een kind, toch hadden moeten beschermen lieten ook later de hulpverleners het totaal afweten-‘weg vertrouwen’. Ze gaven mij nog meer schuldgevoel over het gebeurde en weer dacht ik ‘waarom helpt niemand mij’.

Nu weet ik dat het niet mijn schuld was maar wel de schuld van mensen met een hele zieke geest en bezeten om de macht te krijgen over kinderen die niet [nooit] in staat waren om zich te verzetten. Voor mij was het een weg met heel veel hobbels stormen en orkanen maar ook een weg waarin ik veel heb geleerd. Niet wij maar ‘zij’ zijn de daders die ons leven voorgoed hebben veranderd en ons kind-zijn hebben afgepakt, daarbij ons vertrouwen ons leven en onze onbezorgdheid. Ik hoop door aan deze uitzending mee te werken de mensen die zo’n onmetelijk leed hebben meegemaakt over de drempel (heel voorzichtig) te kunnen halen en begrip voor ze te krijgen wat ze zo hard nodig hebben.

Lieve redactie van Rondom 10, dankjewel.

Door op FAS, Het boek: Crisiskinderen, Media

 

Pin It on Pinterest

Share This